เรื่องดีๆ ที่อยากแบ่งบัน
 
ฮาๆเมื่อวันผ่าตัด

     สวัสดีค่ะทุกท่าน ยินดีต้อนรับเข้าสู่ PopTiluck.com นะคะ ^_^

นี่คือ เรื่องราวแรกของหมวด เรื่องดีๆที่อยากแบ่งปัน

ป๊อปขอเริ่มต้นด้วยการนำเรื่องเก่ามาเล่าใหม่

เป็นประสบการณ์ในวันผ่าตัดครั้งแรกของป๊อป

ที่เคยได้แชร์ไปทั้งใน Facebook ส่วนตัว และทาง Storylog

ซึ่งปรากฎว่าคนอ่านชอบกันมาก

ตอนบทความนี้อยู่เว็บ storyolog มีคนแชร์ไปกว่า 500 ครั้ง

ก็ต้องขอขอบคุณทุกท่านที่แชร์บทความนี้กันมากๆค่ะที่ให้ความสนใจ ^_^

ตอนนี้..ป๊อปมีเว็บไซต์ของตัวเองแล้ว

จึงอยากนำบทความนี้มาบรรจุในเว็บนี้ของตัวเองด้วย

เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เริ่มเล่าเลยละกันค่ะ

คือเรื่องราวมันเป็นอย่างนี้ค่ะ ...

 

ย้อนกลับไปยังวันที่  21 ก.พ. 2558

วันแรกที่ป๊อปรู้ตัวว่าต้องโดนผ่าตัด มีเวลาเตรียมตัว 1 วัน 1 คืน

ก็มีตกใจนิดๆนะคะ แต่โดยรวมๆแล้วก็แทบไม่มีความกลัวเลย

คุยกับเพื่อนที่มาเฝ้าทั้งคืน..ยันตี 4

หลายโปรเจ็คดีๆเริ่มต้นที่นั่น โปรเจ็คระยะยาวสุดๆ

เหมือนลืมไปเลยว่า เราอาจมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งปีก็ได้น่ะเฟร๊ย!

คนไข้(แย่ง)นอนเตียงญาติ ญาติ (เพื่อนที่มาเฝ้านั่นแหละ) นอนเตียงคนไข้

ดีที่มีชุดคนไข้ และ ริ ช แ บ น ด์ ส่วนตัว (สายคาดข้อมือ) แยกคนไข้กับคนเยี่ยมออกจากกัน

ไม่งั้นคงได้มีผ่าตัดผิดคน :D 

 

    พอถึงเวลาประมาณตี 5 กว่าๆ เห็นจะได้

วิสัญญีแพทย์เข้ามาแจ้งข้อมูลเพิ่มเติมที่ป๊อปไม่เคยรู้มาก่อน

ว่าหลังการผ่าตัดเสร็จสิ้น ป๊อปจะถูกปลุกให้ฟื้นตั้งแต่ยังอยู่ในห้องผ่าตัด

พร้อมกับมีสายยางช่วยหายใจ ที่แพทย์จะสอดลงคอไปถึงหลอดลม(สอดให้ขณะที่เราเพิ่งสลบ)

และบอกให้เราไม่ต้องตกใจ ถ้าหายใจเองได้อย่างปกติทันทีที่ฟื้น

แพทย์จะค่อยๆดึงออกมา และบอกว่าไม่เจ็บ

บอกเลยค่ะนับแต่วินาทีที่ได้ยิน ป๊อปเอาเรื่องนี้ออกไปจากหัวไม่ได้เลย!!

ยังไงก็กลัวเจ็บอยู่ดี เรื่องอื่นเราพอทำใจได้มาบ้างแล้ว

เช่น เราจะฟื้นระหว่างผ่าตัดมั๊ย? จะมีความผิดพลาดระหว่างผ่าตัดจนป๊อปเสียชีวิตไปเลยมั๊ย?

อะไรทำนองนี้ ทำใจได้หมดแล้ว เพราะหาข้อมูลมาอย่างแน่นละค่ะ

แต่ไอ้สายยางที่สอดลงคออะไรนี่ บอกให้รู้ล่วงหน้าแค่ 2 ชั่วโมงก่อนผ่า หนูทำใจไม่ทันน๊าา >_<

(วันนี้มาคิดย้อนกลับไป สายยางอะไรนี่มันน่ากลัวกว่าฟื้นระหว่างผ่าตัด กับตายเพราะรับการผ่าตัดตรงไหนฟ๊ะ!?! เนอะ :D )

    รถเข็นวีลแชร์มารับไปห้องผ่าตัด สติยังคงปกติดี ยังไม่เป็นอะไรเท่าไหร่

แต่พอถึงหน้าแผนกผ่่าตัด ลงนอนเตียง เตรียมเข็นเข้าห้องเท่านั้นแหละ

ทันใดนั้น นาทีระทึกก็ได้เริ่มต้นขึ้น ป๊อปยังไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยว่า

จากที่ไม่กลัวมาได้ตั้งนาน กลับมากลัวจนแทบอยากจะวิ่งกลับบ้านเอาอิตอนนี้

 

    ป๊อปต่อรองกับพยาบาล ที่จะอยู่กับเพื่อนที่มาเฝ้าอีกแป๊ป..จนนาทีสุดท้าย

แถมกว่าจะปล่อยมือกันได้นี่..อย่างกับจะลากันไปตาย :P

 

    แต่ละวินาทีที่เตียงถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัด

ป๊อปสับสนมาก ระหว่างมีสติอยู่กับปัจจุบันขณะ เจริญมรณานุสติ

หรือจะเอาเรื่องตลกอะไรก็ได้มาคิดให้มันลืมๆดีนะนี่!?!

ตอนนั้นได้รู้ตัวเลยว่า

มันยากมากที่จะไม่ฟุ๊งซ่านในเวลาที่รู้ดีว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เราต้องโดนผ่าแว๊ว ..... อ้ากกก >_<

    ก่อนเข้าห้องผ่าตัด เตียงป๊อปถูกเข็นมาจอดหน้าห้องผ่า

แบบห่างจากประตูห้องผ่าแค่ไม่กี่ไม้บรรทัด

อาการทางประสาทเริ่มทำงานรุนแรง!! :D

ถามหาหมอคนนั้นคนนี้ ถามไอ้นั่นไอ้นี่

จนหมอต้องหลอกว่าน้ำเกลือที่กำลังต่อเข้าเส้นเลือดให้นั้น

ไม่ใช่น้ำเกลือเพื่อช่วยให้หลับ

 

    เตียงถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัด

ภายในห้องดูน่ากลัว " ไอ้ห้องเชือดนี่มันเป็นแบบนี้เองเหรอ? " ป๊อปคิด

" เดี๋ยวคนไข้ ถอดแขนเสื้อออกด้วยนะคะ "

(ป๊อปผ่าตัดด้านหลัง เขาให้ใส่ชุดกลับด้าน และไม่ใส่ชุดชั้นในเลย

ถ้าถอดแขนเสื้อออก ดึงชุดออกจากข้างหน้า ฉันก็โป๊หมดเลยน่ะสิ)

" นี่เดี๋ยวจะแก้ผ้าหนูเลยเหรอคะเนี่ย! "

พยาบาลหัวเราะ " เปล่าค่ะ เดี๋ยวเรามีผ้าปิดให้ "

 

    สักพัก ทั้งแพทย์และพยาบาลดูเคร่งเครียด ทิ้งให้ป๊อปนอนมโนนั่นนี่อยู่คนเดียว

ป๊อปถามอะไร เริ่มไม่มีใครตอบ

จนในที่สุด ป๊อปก็ทำให้ทุกคนในห้องผ่าตัดหันมาหาป๊อปกันทั้งห้อง

" หนูไม่ผ่าแล้วค่ะ ไม่ผ่าแล้วๆ >_< "

เนื่องจากหากคนไข้พูดแบบนี้ แพทย์จะทำการผ่าตัดไม่ได้

หลายคนรีบมาช่วยเคลียร์ " หนูคะ ถ้าหนูไม่ยอมให้ผ่า หมอผ่าไม่ได้นะคะ "

" เนี่ย! หนูโชคดีนะ ได้คิวที่เร็วมากเลย "

หมอหล่อเดินมาจับมือ " ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัวนะครับ พวกเราทำกันมานาน

มันจะผ่านไปได้ด้วยดี ไม่มีอะไรน่ากลัวนะ ไม่ต้องกลัว "

ทำเอาป๊อปสงบลงไปเยอะเลย ^_^ (ก็หมอเขาพูดดีงายยย :D ^_^ :) )

" ฮือๆ หนูขอโทษค่ะ ยังไงหนูก็ยอมให้ผ่า ใครก็ได้จับมือหนูที "

หมอหล่อไม่มา แต่เป็นพยาบาลมาจับ

(ไม่นะ! ฉันจะเอาหมอหล่อ >_< )

 

    แม้จะยอมสงบปากสงบคำ แต่ก็ยังพยายามถ่างตา ไม่ยอมหลับง่ายๆ

จนในที่สุดก็โดนโปะยาสลบเข้าให้

" โอเคนะครับ ใส่หน้ากากนี่นะครับ " ฟิ๊ววว... เอามาเฉี่ยวจมูก

คำพูดสุดท้ายในห้องผ่าตัดที่จำได้ " ขอบคุณทุกคนนะคะที่ช่วยชีวิตหนู "

...หลับ...

 

    มารู้ตัวอีกที อยู่ในห้องเตรียมย้ายผู้ป่วย

เวรเปลมารับ

" มารับคุณพิทักษ์ครับ "

" ธิลักษ์เฟร๊ย! " ป๊อปคิดในใจ จะขำก็ขำไม่ออก เจ็บแผลผ่าตัดอยู่

 

    หลังจากนั้น เจอหมอหล่อคนที่จับมือกันอีกครั้ง (คริๆ ^_^ )

ในสภาพที่แม้แต่หมอก็พูดว่า " โห! สภาพ " :D

 

    หลังเสร็จสิ้นการผ่าตัด

ป๊อปได้เข้าถึงความเข้าใจเรื่องสำคัญมากๆเรื่องหนึ่งคือ

มันไม่เท่าไหร่จริงๆนะคะ การผ่าตัดเนี่ย

แต่ความกลัวจากการจินตนาการนี่สิ

ที่ทำให้ทุกอย่างน่ากลัวกว่าที่ควรจะเป็น

 

    หวังว่าหลายๆท่านคงจะชอบเรื่องนี้นะคะ

และสำหรับในบทถัดไป (ซึ่งจะโพสต์ในวันที่ 2 ของการเปิดตัวเว็บไซด์นะคะ)

คือเรื่องราวเกี่ยวกับว่า..  เราควรรู้อะไรบ้าง 

หากต้องเข้ารับการผ่าตัด?

เราจะเจ็บมากมั๊ย? 

หลากหลายความกังวลใจ จะหมดไปเมื่อได้อ่านในบทความต่อไปที่มีชื่อว่า " รู้ไว้..ก่อนไปผ่าตัด "  

เขียนจากประสบการณ์จริงไม่ใช้สลิงค์ไม่ใช่สตั๊นเหมือนเดิมค่า ^_^

รออ่านเร็วๆนี้นะคะ



เปิดอ่านแล้ว : 309

<< Back